اى كاش ان شب كه رفتم از اسمان گل بچينم          جاى گل رز برايت پروانكی چيده بودم

گل را به دست تو دادم حتی نگاهم نكردى             ان شب نمى دانی اما تا صبح لرزيده بودم

انگار پی برده بودى ديوانه ات گشته ام من           تو عاشق من نبودى و دير فهميده بودم

از ان شب سرد باييز كه چشم من به تو افتاد         گفتم ای كاش شب ها هرگز نخوابيده بودم

از كوچه كه می گذشتم حتی نگاهم نكردى           چشمت پی ديگرى بود اين را نفهميده بودم

اندوه بی اعتنايی چه يادگار عجيبى است             اما چه شبها كه ان را از عشق بوسيده بودم

 حالا بدان كه تو رفتى در حسرت بازگشتت       يك اسمان اشك ان شب در كوچه پاشيده بودم

هرگزپشيمان نگشتم از انتخاب تو هرگز              رفتی كه شايد بدانم بيهوده رنجيده بودم