دوباره معجزه آب و آفتاب و زمين
شکوه جادوی رنگين کمان فروردين
شکوفه و چمن و نور و رنگ و عطر و سرود
سپاس و بوسه و عيد
دوباره عشق و اميد
دوباره چشم و دل ما و چهره های بهار

نوروز جشن شکوهمند ايران باستان،گوياي پيشينه تابناک ميهن ما و جلوه اي مهم از فرهنگ غني قوم ايراني ست.نوروز که قرن هاي دراز است بر همه جشن هاي جهان فخر مي فروشد از آن روست که يک قرارداد مصنوعي اجتماعي و يا يک جشن تحميلي سياسي نيست ،جشن جهان است و روز شادماني زمين ،اسمان و آفتاب و جوش شگفتيها و شور زدنها و سرشار از هيجان هراغاز.
خاطره خويشاوندي انسان با طبيعت است.عظمت و شکوه خيال انگيز اين جشن ملي پرنده فکر ايراني ميهن پرست و علاقه مند به سنت هاي ديرين را در عالم بي انتهاي انيشه به پرواز درآورده و به سوي گذشته هايش مي کشاند.
ابوريحان بيروني در (التفهيم) در پاسخ به اين سوال که نوروز چيست مي نويسد:
«نخستين روز است از فروردين ماه و زين جهت روز نو نام کردند زيرا که پيشاني سال نو است و آنچه از پس اوست از اين پنج روز ، همه جشن هاست و ششم فروردين ماه نوروز بزرگ دارند، زيرا که خسروان بدان پنج روز حقهاي خشم و گروهان بگزاردندي و حاجتها روا کردندي ،آنگاه بدين روز ششم خلوت کردندي ،خاصگان را و اعتقاد پارسيان اندر نوروز نخستين آنست که اول روزي ست از زمانه و بدو فلک آغازيد گشتن.»
در نوروز نامه منسوب به خيام آمده است که:
«سيي نهادن نوروز آن بوده است که چون دانستند آفتاب را دو دور بوده ،يکي آن که سيصد و شصت و پنج روز و ربعي از شبانه روز به اول دقيقه حمل باز آيد ،به همان وقت که هر روز رفته بود بدين دقيقه نتواند آمدن ،چه هرسال از مدت همي کم شود.چون جمشيد اين دو را در يافت نوروز نام نهاد و جشن آيين آورد.پس از آن پادشاهان و ديگر مردمان بدو اقتدا کردند.»
ابو ريحان در آثار الباقيه مي نويسد:
«برخي از علماي ايراني مي گويند سبب اينکه اين روز را نوروز مي نامند اين است که در ايام تهمورث صائبه آشکار شدند و چون جمشيد به پادشاهي رسيد دين خود را تجديد کرد و اين کار خيلي بزرگي به نظر آمد و آن روز را که روز تازه اي بود ،جمشيد عيد گرفت.»
بلعمي در ترجمه تاريخ طبري ،تاليف ابو جعفر محمد بن جرير بن يزيد طبري درباره پيدايش نوروز گفته اند:
«در زمان قديم مثلا در دوره ساساني يا اشکاني کسر سال را ۶ ساعت تمام حساب مي کردند .بنا براين در هر ۴ سال متوالي جمع اين کسر هاي سالانه به يک روز مي رسيد .براي اينکه آغاز سال از آن موقع طبيعي يعني اول تابستان که منسوب به زرتشت بود تجاوز نکند،به جاي آنکه هر چهار سال يک روز به سال چهارم مثل اين ايام بيفزايند و آن را کبيسه کنند هر ۱۲۰ سال مي افزودند از حمع اين ربعها يک ماه درست مي کردند و به سال مي افزودند و آن ماه را ماه کبيسه مي گفتند.بنابراين در هر ۱۲۰ سال محل نوروز از اول تابستان تا اول برج جوزا تغيير مکان پيدا مي کرد و در سال صد و بيستم دوباره برمي گشت به جاي خودش.
بعد از سلطنت يزدگرد و انقراض دولت ساساني ديگر کسي اين حساب کبيسه را نگاه نداشت .در نتيجه نوروز هر ۱۲۰ سال يک ماه جلو افتاد.تا اوايل سلطنت محمود غزنوي ،اول فروردين با اول برج حمل منطبق شد و نوروز از جاي قديم خود که اول تابستان باشد به اول حمل که آغاز فصل بهار است منتقل شد.»
معنا و فلسفه هفت سین:
سبزه: تولد دوباره
سمنو: ثروت
سنجد: عشق
سیر: دارو                                                            
سیب: زیبایی و سلامت
سماق: رنگ طلوع آفتاب                                                               
سرکه: سن و صبر                                                                
سنبل: آمدن بهار
سکه: ثروت
آرزوي سالي نيکو و شاد براي همه شما.
سال نو مبارک!